Portal Aktywni.pl korzysta z plików cookies. Korzystając z serwisu zgadzasz się na ich przyjmowanie. Zapoznaj się z naszą polityką cookies. Zamknij powiadomienie.

Aktywna strefa Forum

Zaloguj się przez Facebooka

Sporty walki »
» Taijiquan część 1 - Wstęp
Które wydarzenie ważniejsze? Wybierz!
vs


Aktywne pojedynki: zobacz rankingi zdjęć »
rozstrzygaj pojedynki
dodawaj zdjęcia
sprawdź kto wygrał

Taijiquan część 1 - Wstęp

Autor: Michał Ignatowicz  Data publikacji: 2009-06-26

Tagi: , tai chi, taijiquan Sporty walki

Galeria artykułu

O taijiquan napisał dla nas Michał Ignatowicz, trener z Warszawskiej Szkoły Wushu Sportowego z siedzibą w klubie Movement Designers. Przedstawiamy część pierwszą. Już wkrótce ciąg dalszy historii taijiquan

Jak się pisze, jak się czyta, czyli odrobina teorii

„Taijiquan" to fonetycznie zapisane trzy znaki chińskie: 太极拳. Ten sposób zapisu to tzw. pinyin ( 拼音 pīnyīn wym. phin jin) - transkrypcja fonetyczna, od lat 90-tych zeszłego wieku uznawana za oficjalną metodę odwzorowywania znaków pisma chińskiego za pomocą alfabetu łacińskiego. Transkrypcja ta stworzona została na bazie wymowy angielskiej, z dodanymi znakami diakrytycznymi - oznaczeniami tonów, charakterystycznych dla języka chińskiego. Gdzie są jednak owe oznaczenia? Rzeczywiście, poprawny zapis chińskiego 太极拳 zapisany tą metodą to nie „taijiquan", lecz „tàijíquán". Czemu więc zazwyczaj nie używa się dodatkowych oznaczeń podpowiadających sposób wymowy? Powód jest prosty - nikt niezajmujący się jezykiem chińskim i tak nie wiedziałby jak je odczytywać - w związku z czym w opracowaniach popularnych, a więc przeznaczonych raczej dla osób nieznających chińskiego, stosuje się uproszczony zapis fonetyczny, pozbawiony dodatkowych znaków. Minusem tego zapisu, oraz dodatkowego uproszczenia, jest wiele niejasności dotyczących wymowy. Aby poprawnie odczytywać pinyin, należałoby się wcześniej zapoznać z podstawowymi regułami tej transkrypcji, co może okazać się pewnym problemem. Aby więc nazwy podawane w tekście były zrozumiałe i mogły być poprawnie wymawiane, dla ułatwienia (w nawiasach) podała została przybliżona wymowa uproszczonego pinyinu w języku polskim. Wyrazy bez podanej wymowy czytamy tak jak zostały napisane. Dla zainteresowanych podane są również znaki chińskie, zawsze w formie uproszczonej, oraz pełny pinyin (z oznaczeniem tonów).

W poniższym tekście operować będziemy zatem odpowiednio terminami: taijiquan (太极拳, tàijíquán, wym. thai dzi ćhuan) oraz taiji (太极tàijí, wym. thai dzi).

Dla porządku warto również zaznaczyć, że używając znaków pisma chińskiego, „taijiquan" zapisać możemy na dwa sposoby: używając znaków uproszczonych, wprowadzonych do piśmiennictwa chińskiego w połowie XX wieku i obecnie najpopularniejszych, lub używając znaków tradycyjnych (pełnych form).

Wszystkie te informacje przedstawia poniższa tabela:

Zapis oryginalny

- znaki chińskie

w formie pełnej (tradycyjne)

Zapis oryginalny - znaki chińskie w formie uproszczonej (współczesne)

Zapis fonetyczny pinyin

Przyblizona wymowa w putonghua (wspólnym chińskim)

Znaczenie

tài

thai

wielki, posiadający daną cechę w najwyższym stopniu

dzi

ekstremalny, ostateczny, punkt biegunowy

quán

ćhuan

pięść, uderzać pięścią, styl walki

Taiji i taijiquan

Taiji - jest terminem występującym w filozofii chińskiej. Oznacza on współistnienie dwóch przeciwstawnych sił działających w przyrodzie: siły yin (阴yīn, wym. jin) i yang (阳yáng, wym. jang). Połączenie to przedstawia się często za pomocą diagramu, popularnego również poza Chinami:

Termin ten występuje w szkole filozoficznej yin yang, oraz w różnych szkołach filozoficznych, zwanych wspólnie taoistycznymi, a także w nurtach religijnych i magicznych głównie na terenie Chin. Teoria tao (道dào, wym. dao, czyli „droga") jest dość skomplikowana w szczegółach, jednak podstawową jej zasadą jest właśnie współistnienie dwóch w/w składników. Gdy jeden z nich osiąga maksimum, drugi z konieczności znajduje się w swoim minimum. To podstawowe stwierdzenie pozwoliło myślicielom chińskim stworzyć rozbudowany system, mający następnie wpływ na wszystkie aspekty życia w Chinach - od religii, przez sposoby odżywiania się, leczenia chorób, teorię uprawiania polityki, po relacje społeczne, teorię sztuk walki i tak dalej.

Taijiquan - oznacza styl walki zgodny z taiji, a więc taki, w którym siła yin oraz siła yang harmonijnie ze sobą współgrają, zgodny z siłami świata przyrody. Termin taiji dobrze opisuje również podstawową zasadę tego stylu, w którym twardość (siła) współgrać powinna z miękkością (ustępowaniem). Dotyczy to zarówno indywidualnego wykonania taijiquan, jak i interakcji z partnerem/przeciwnikiem.

Mówiąc o taijiquan, dla wygody często używa się krótszego terminu taiji. Jak jednak widać, jest to skrót myślowy, a znaczeniowo oba okreslenia nie są tożsame.

Tai - chi

Poza Chinami (również w Polsce), często używa się określenia tai-chi, wymawianego jako tai czi. Ten sposób zapisu pochodzi od wcześniejszego (obecnie w zasadzie nieużywanego) zapisu fonetycznego znaków chińskich, jednak wymowa „tai czi" ma niewiele wspólnego z oficjalną wymową chińską (putonghua) i należy ją uznać za niepoprawną. Nazwa tai - chi występuje zwykle w odniesieniu do różnego rodzaju wariacji ta temat taijiquan, z reguły zainspirowanych ruchem new age i oznacza niejasne połączenie wegetarianizmu, treningu sztuki walki, niekiedy równeż ekologii, pacyfizmu, poszukiwania sensu życia, oraz bliżej nieokreślonych pojęć „wyciszenia", „medytacji w ruchu", „relaksu", „bycia „tu i teraz" itp. Ta hybryda nie ma zazwyczaj wiele wspólnego z taijiquan, a co więcej - utrwala błędne wyobrażenie taijiquan jako ezoteryczego/religijnego ruchu, gdzie „praktykujący" wykonują relaksujące (ale śmiertelnie niebezpieczne dla przeciwnika) ćwiczenia, nie wymagające żadnego wysiłku.

Shadow boxing

W anglojęzycznej literaturze popularnej oraz we wczesnych opracowaniach na temat taijiquan funkcjonuje również nazwa shadow boxing (boks cieni). Nazwa pochodzi od skojarzeń, jakie ćwiczący taijiquan wywoływali wśród pierwszych gości spoza Chin i obecnie spotykana jest coraz rzadziej.

Z powyższej krótkiej analizy wynika więc, że taijiquan to jeden z chińskich stylów walki (style te znane są pod wspólną nazwą wushu (武术wǔshù, wym. łu szu, co oznacza po prostu „sztuka/sztuki walki"), o założeniach teoretycznych zaczerpniętych z taoizmu. Spośród pozostałych stylów wyróżnia się on jednak nie tylko intrygującą nazwą. Również wizualnie prezentuje się zupełnie inaczej - cechą, która od razu zwraca uwagę jest powolność ruchów taijiquan. Jak jednak powstał ten - na pierwszy rzut oka dość dziwaczny i tajemniczy - styl walki? O tym w kolejnej części artykułu.

Jeszcze nikt nie dodał tego artykułu do ulubionych
Zaloguj się, aby zapisać w ulubionych

Podziel się swoją opinią!

dodaj komentarz
Tomasz Kędzierski

Tomasz

Warszawa

2009-06-26 19:03

Super artykuł. Czekam na część drugą.Pozdrawiam

katarzyna taijiquan.com.pl

katarzyna

Wrocław

2011-07-02 11:14

Dobra robota !! artykuł.
Przekaz tradycyjny w taijiquan lub tai chi chuan jest bardzo istotny. Piszę w nawiązaniu do fragmentu o 'tai chi' . Wysiłek jest konieczny.

Podobne 'okaleczenia' dotykają niestety także qigong taiji czy qigong w znaczeniu medycznym (ogólnie, bez powiązania ze stylem). Zła praktyka jest stratą czasu i może przyniesc więcej szkody niz korzyści.
Linia przekazu i nauczyciele to istotne aspekty.


www.taijiquan.com.pl

Masz konto na portalaktywni.com?

Nie pamiętasz hasła? | Zarejestruj się

Dodaj komentarz

Nie musisz zakładać konta, żeby podzielić się swoją opinią. Dodaj komentarz już teraz.

dodaj komentarz

Dodaj komentarz

imię lub nick: *

wróć

adres e-mail: * (adres e-mail nie będzie widoczny)

wpisz tekst z obrazka *

* - pola wymagane
Polecane na Aktywni.pl
Aktywne Pojedynki
Które wydarzenie ważniejsze? Wybierz!
vs
Reklama
Reklama
Zgłoś uwagi

Zgłoś uwagi do strony Aktywni.pl